کاروان ورزش ایران در بازی های آسیایی آیچی– ناگویای ژاپن بد عمل نکرد، از رده نهم دوره قبل در هانگژوی چین به رده ششم رسید، آنهم با رشد قابل توجه مدال طلا؛ ایران در ۲۰۲۲ از مجموع ۵۴ مدال، ۱۳ طلا، ۲۱ نقره و ۲۰ برنز بدست اورده بود؛ ولی امسال در ۲۰۲۶ از مجموع ۵۲ مدال، ۱۹ طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز کسب شد که کفه سنگین مدال طلا قابل لمس است، با همه این احوال ورزشکاران بیشماری بودند که روی مدال آوری آنها حساب شده بود اما سهل انگاری و بی دقتی مانع از تکمیل خوشحالی کاروان ایران شد. ده مدالی که رییس فدراسیون دومیدانی قولش را داده بود در نهایت به چهار مدال تقلیل یافت، تیم ملی فوتبال هم دور از انتظار ظاهر شد، نارضایتی از رنگ مدال کبدی و یا حذف برخی کشتی گیران را هم به اینها اضافه کنید.
اما اگر جغرافیا را محدودتر کنیم نارضایتی زیادی از عملکرد یک جغرافیای خاص وجود دارد؛ گیلان!
در دوره قبل که محصول مدیریت مریم بخشی به عنوان مدیرکل ورزش استان و تدبیر ویژه محمدرضا محزون رییس وقت گروه قهرمانی و مدیرکل فعلی برنامه ریزی وزارت ورزش بود، گیلان توانست هم به لحاظ کسب سهمیه و هم کسب مدال نسبت به دوره فعلی پرفروغ تر باشد.
گیلان در دوره قبل با ۲۶ ورزشکار در بازی های آسیایی حضور داشت و موفق شد به یک مدال طلا، ۲ نقره و ۵ برنز دست یابد درحالیکه در این دوره سهمیه ها به یازده ورزشکار کاهش یافت و مدالها هم به عدد چهار (دو نقره و دو برنز) تقلیل پیدا کرد، چهار مدالی که فقط نقره امیرحسین محمودپور در رویینگ، انفرادی بود و سه تای دیگر تیمی بدست آمد. از مدال نقره هنگامه کامیاب در رویینگ ۴ نفره گرفته تا مدال برنز علی آقامیرزایی و پیمان قویدل در کایاک دونفره.
علاوه بر این روند نزولی؛ زنجیره مدال آوری گیلان نیز بسیار محدود شد و از مدال آوری در شش رشته به دو رشته رسید. در دوره پیشین مهدی جلوه در والیبال، نازنین ملایی در روئینگ، معین شفقی در کبدی، محمد رهبری در شمشیربازی، سارا بهمنیار در کاراته، پیمان قویدل و سپهر ساعتچی در قایقرانی در شش رشته، گیلان را صاحب مدال کردند اما این دوره فقط در دو رشته قایقرانی و رویینگ که ان هم تافته جدابافته ای از قایقرانی نیست، صاحب مدال شد.
درحالیکه اگر هیات ها و اداره کل کمی بهتر عمل می کردند، می توانستند با حضور علی رمضانی یا مهدی جلوه، در مدال طلای والیبال سهمی داشته باشند یا حداقل در یکی از دو مدال نقره کبدی در مردان یا زنان سهیم باشند، سارا بهمنیار در کاراته می توانست رنگ مدالش را نسبت به دوره قبل درخشان تر کند، قصه امیررضا معصومی در کشتی که حکایت از بی تدبیری محض است، ورزشکاری که می توانست آرزوی ۷۰ ساله گیلان در کسب مدال المپیک را برآورده کند اکنون آنسوی آبها برای آذربایجانی ها کشتی می گیرد، در وزنه برداری، فوتبال، رشته های رزمی مثل ووشو و جوجیتسو و کوراش یا والیبال ساحلی، تکواندو و بوکس در همه این رشته ها طبق سند امایش سرزمینی، گیلان توانمندی بالایی دارد و می توانست لااقل سهمیه ای در بازی های آسیایی داشته باشد اما این اتفاق نیفتاد، البته حرجی به ابراهیم مهربان مدیرکل تازه منصوب شده ورزش و جوانان گیلان نیست و باید از جهانبخش ارمان مدیرکل پیشین پرسید چه کرده است.
اما چه کنیم که داشته های گیلان همین است، عمر قهرمانی اندک استعدادهای ورزشی که قاطبه آن محصول جغرافیاست نه تدبیر مربیان؛ بخاطر زیرساختی که مدیران نتوانستند ایجاد کنند، بسیار کوتاه است، با این اوصاف انتظار مدال، یک شوخی است.
- نویسنده : صاحب مقصودی
