مکانیسم ماشه که این روزها اهرم فشار اروپائیان بر سر ایران برای تسلیم مقابل باج خواهی هایی در کوتاه آمدن از سیاست های هسته ای است و با نظارت و پشتیبانی آمریکا فضای سیاسی کشور و روابط خارجی را متاثر از خود کرده است با اعلام آغاز روند آن به وزیر امور خارجه آمریکا از سوی تروئیکای اروپا گویا عملا کشیده شد و گفت و گوهای مطرح شده برای نشستن پشت میز دیپلماسی تنها شاید یک بازی تداعی شود.
این اهرم که براساس مفاد برجام در متن آن گنجانده شده بود هرچند حرف های ضد و نقیضی هم از چگونگی گنجاندن آن بگوش می رسد اما عملا با خروج آمریکا از این توافق و کارشکنی های پشت پرده و اجرای تحریم های یک جانبه علیه ایران به لحاظ حقوقی و ادعای خبرگان سیاسی فاقد جایگاه و وجاهت قانونی است اما به دلیل شرایط سیاسی و اهرمی که در اختیار اعضای آن سوی میز مذاکره هست، ابزار کوتاه آوردن و فشارها در مسیر تحمیل خواسته های آمریکا و اروپا و در یک کلام جهان سلطه در دو قطبی فعلی شرق و غرب بر ایران است تا با بالا بردن دست ها تسلیم انچه می خواهند، شود!
ایران برغم تمام شرایط بهتری که در گذشته داشت اکنون در موقعیتی نه چندان مطلوب بویژه پس از جنگ ۱۲روزه تحمیلی آمریکا با نیابتی عنصری بنام رژیم صهیونیستی و در کنار آن فشارهای خارجی دیگر همراهان و تحریم های اقتصادی روبرو است که پذیرش شرایط تحمیلی را بیشتر می کند اما اراده حاکمیت بر آن است تا نه تنها مغلوب آن نشود بلکه با عبور از روزنه های موجود از بار فشارها بکاهد و حق داشتن تکنولوژی هسته ای خویش را برسمیت بشناساند که این مهم هرچند پر هزینه اما خواست ملت نیز تفسیر می شود .آنچه اما اکنون قابل نقدتر به نظر می رسد گذر زمان و فرصت های سوزانده شده در بی تدبیری تحمیل کنندگان گفتمانی خاص بر منافع ملی است که با درانداختن کشور و ملت در آتش فرصت سوزی، زمان های طلایی را بر باد داده اند.
اگرچه آنچه امروز به عنوان کشیدن ماشه بازگشت تحریم های شورای امنیت سازمان ملل از آن سخن ها به میان می آید اما واقعیت ها در تحمیل این تحریم ها به ایران بیانگر ماشه های کشیده شده از دیرباز است زیرا هرچند بارهای اضافی بر ملت و کشور غیر قابل نادیده گرفته شدن است اما چند دهه تهدید و تحریم های مختلف زیست ملت را مختل کرده است.اکنون در این شرایط و پیچیدگی های آن ماشه تروئیکای اروپا بهانه ای بیش برای تحمیل سلطه تمام بر سرنوشت کشور و ملت ایران نیست و عاقلانه ترین نگاه بیرون کشیدن فرصت از دل تهدیدهایی است که پیش رو است که باید مدبرانه تدبیر کرد!
- نویسنده : یونس رنجکش