تصاویری که از درگیریهای درون دانشگاهی از صنعتی شریف تا برخی دیگر از دانشگاهها به بهانه برپایی مراسم یادبود جان باختگان حوادث دی ماه گذشته منتشر میشود این روزها کانون توجه رسانهها و افکار عمومی شده و به شدت متاثر کننده است.
این صحنه ها و معرکه به راه افتاده که تصاویری از لشکر کشی و در یک کلام مصاف و خط کشی دو جبهه از نگاه متفاوت را نشان می دهد در واقع بیانگر دو قطبی جاری کف جامعه ایرانی در شرایط بحرانی امروز کشور است.
جدال درگرفته میان دوسوی میدان صف آرایی های دانشجویی که صحنه و گزارش ها، نشان دهنده برخوردهای لفظی ،فیزیکی و استفاده از سلاح های سرد با شعارهای تند و ساختار شکنانه و مقابله های سخت است را باید از منظرهای مختلف و جامعه شناختی مورد بررسی و ارزیابی قرار داد تا در فرصت باقی مانده از فروپاشی ها و فروریزی ساختار اجتماعی که بخشی از آن سرمایه همزیستی مسالمت آمیز و گفتمان تعامل و نقدپذیری بویژه در محیط دانشگاهی است ،جلوگیری شود.
آنچه این روزها در آغشتگی اعتراض و اغتشاش در کف خیابان مشاهده می شود اگر به محیط دانشگاه نیز سرایت کند و تاب آوری ها در سراشیبی فروپاشی قرار گیرد، دیگر امیدی برای پایداری جامعه و حفظ ساختار اجتماعی بویژه در سطوح تاثیرگذاران و سرمایه های معنوی و نخبگانی نیست.
با هر نقدی که اکنون بر حکمرانی های کشور می رود اگر به شرایط ویژه آن بویژه از سوی جامعه نخبگانی که کانون آن دانشگاهها ست، نشود نمی توان انتظار بهبود وضعیت و فرو نیافتادن در چاله بحران های بدتر را نداشت، زیرا آن بخش از جامعه ای که همواره تعادل بخش جریان های عمومی بود خود در بحران موقعیت شناسی قرار گرفته و ضرورت به خود آمدن این جامعه موضوعی جدی است که باید با تدابیر ویژه از سوی عقلا و همچنین بانیان دانشگاهی هدایت و با آگاهی بخشی و اقناع آنها خط بطلان بر جریان سازی های افراطی که برهم زننده امنیت عمومی است کشیده شود.
ایران امروز بیش از هر زمانی به دلیل تهدیداتی که با آن روبرو است نیازمند آرامش و تصمیم گیری های معقولانه و دور از احساس در مواجهه با حوادث سیاسی و اجتماعی است وگرنه در بحران ها نمی توان به آنچه مطلوب جامعه دور اندیش و نخبگانی است ،دست یافت.
آنچه اکنون در دانشگاههای کشور به تصویر کشانده می شود و معرکه درافتادن دانشجویان در آن شایسته نیست و باید ضمن احترام به انتقاد و زبان اعتراض از هرگونه رفتارهای هنجار شکنانه که در شأنیت آن جایگاه نیست دور ماند و با مدیریت صحیح محیط های دانشگاهی الگوسازی مناسبی برای جامعه رقم زد و از پر هزینه شدن کشور و ملت پرهیز کرد.
