هفته ملی کودک
بدون لبخند کودکان از راه رسید
بدون هیاهوی کودکان مدرسه میناب، با دماوندی از اندوه که بر دل های ما نشسته است
در پاییزی از گرانی و نگرانی جنگ تحمیلی از دشمنی روانی که روان زن و زندگی و خانواده ایرانی را در هم فشرده و رخصت و فرصت و گاه مجال اندیشیدن به کودکان را کم کرده است
زیبایی دشت به سرسبزی و طراوت گل هاست و زیبایی باغ به غنچه هایش دررقص و بازی نسیم و نسترن معنا پیدا می کند و اگر کودکان این سرزمین خندیدن نیاموزند و نشاط و شادی را فرانگیرند
فردا جز درختانی سوخته چیزی نخواهیم داشت.
بیایید به آبیاری گل های باغ بیندیشیم و به طراوت و شادابی شان فکر کنیم
باور کنید خاک کانون پرورش فکری دامنگیر است و آنها که در این عرصه کار کردند دل کندن بلد نیستند و اگر چنین نبود هیچگاه دست به قلم نمی بردم که دغدغه هایم را روی کاغذ بدوانم و از اندوه عاشقانی بنویسم که در این ایام بدون پول و امکانات و گاه حتی جایگاه درست اجتماعی و اداری پای کار کودکان این سرزمین ایستاده اند
هرچند بر این باورم که این چشمه از بالا گل آلود است و در بالا هم اندیشه ای روشن برای رشد و تعالی و پیشرفت کودکان نمی بینم
و اگر کور سویی است تلاش چند دلسوخته است که رسالت عظیمی را بدون بودجه و ردیف و امکانات بدوش می کشند.
صداوسیمای استانها برنامه کودک و نوجوان را فراموش کرده! کانون پرورش فکری در ابتدای خاکریز پرداخت حقوق ومزایا زمین گیر شده
معلمان آموزش و پرورش بریده اند و فوج فوج استعفا می دهند!!
حالا چه کسی به فکر لبخند کودکان ماست؟!
این پرسش چندی است که گریبانم را رها نمی کند
فضای مجازی نا امن؛بازی های رایانه ای دشمن و گوشی های هوشمند چه بلایی بر سر کودکان این سرزمین خواهند آورد.
غفلت امروز جز حسرت فردا چیزی در پی نخواهد داشت.
لبخند کودکان را دریابیم
در خانه اگر کس است
یک حرف بس است
